ЛІРЫКА

 

Песня аб Чачэрску

 

На зямлі не мала ёсць мясцін,

Што яднаюць лёсу берагі,

Толькі ты для нас такі адзін

Непаўторна сэрцу дарагі.

Тут у лузе кветак дываны,

Цішыню вартуюць курганы,

А людзей, што тут у нас жывуць,

Горда чачаранамі завуць.

Аб табе легенды мы пяём,

Мы жівём гісторыяй тваёй,

Па святочных вуліцах ідзём

Цвёрдаю, упэўненай хадой.

У душы мацнее зноў і зноў

Гонар за адвагу землякоў,

І жывому подзвігу дары

Мы нясём да Замкавай гары.

На зямлі не мала ёсць мясцін,

Толькі самы лепшы ў свеце дом –

Маці-Беларусі верны сын

Горад над Чачорай і Сажом.

І ляцяць, як воін з даўніны,

Слава ўсёй чачэрскай стараны,

Праз вякі сівыя і гады    

Горад мой заўсёды малады.

1999 г.

 

 

 

Горад мой

 

Як на небе зара, ці як верш пад пяром,

Як над травамі летняя краска,

Як у маці дзіця, так і ты над Сажом

Нарадзіўся под боскаю ласкай.

Ты гісторыі сын, мой Чачэрск дарагі,

Ты грудзьмі пакаленняў кармлёны.

Тут ускраін тваіх абжытых берагі

Дых стагоддзяў трапеча шалёны.

Ты стагнаў і крычаў, як з’ядала бяда,

І спяваў, калі ладзіў застолле.

Песціць сонца твой твар і халодзіць вада,

Зацвітае вясной Захарполле.

Колькі ты перажыў, колькі ты перанёс,

Сэрца выказаць сілы не мае.

Хай жа сёння адзін толькі сахар бяроз

Чыстым сокам пясок арашае.

Каб заместа крыві, што крапіла палі,

Долі шчаснае песня лілася,

Каб заместа сцягоў, што на бітву вялі,

Рунь густая сцяной узнялася.

І каб кожны пачын быў табе па плячы,

Мой Чачэрск дарагі, горад родны.

Каб пад небам тваім не звялісь крывічы,

Быў народ Беларусі свабодны.

Каб чачэрцы мае, каб усе землякі

Заўтра лепей жылі, чым учора,

Каб на свежай раллі дралі дзёран гракі

І асот калыхала Чачора.

Як на небе зара, ці як верш пад пяром,

Як над травамі летняя краска,

Як у маці дзіця, так і ты над Сажом

Блаславёны будзь боскаю ласкай.

1999 г.

 

 

 

Малітва за Беларусь

 

Старая, сівая мая Беларусь,

Я богу не веру, але памалюсь,

Каля абразоў упаду на калена,

Успомню Хрыста і святых паіменна.

Да дзевы Марыі з малітвай звярнуся,

Бязгрэшнай яе чысціні пакланюся.

Каб з небя анёлаў яна адпусціла

І боскаю ласкай зямлю прычасціла.

Каб тыя анёлы сваімі крыламі

Змахнулі чарнобыльскі смутак над намі,

Каб з выраю шнурам вярталіся гусі

Да мілай, старэнькай, сівой Беларусі.

Каб густа у жыце валошкі стаялі

І пчолы з іх мёд у калоды збіралі.

Каб кожнай душы чалавечай хапала

І міру, і згоды, і хлеба, і сала.

Каб нашы жанчыны дзяцей зачыналі,

Хлапцоў у труну каб заўчасна не клалі,

Каб коміны ў вёсках шторанне дымілі,

Суседзі куміліся, лазню палілі.

Мае землякі каб заганы не зналі,

Ды годнасць і мову сваю зберагалі.

Калі існуеш ты свеце, Ісусе,

За гэта ўсё я табе памалюся.

І можа тады мары збудуцца нашы,

Не будзем сярбаць лапцем лыкавым кашы.

І можа тады на маёй Белай Русі

Не знойдзецца месца галечы і скрусе.

 1998 г.

 

 

 

♦ ♦ ♦ ♦ ♦

 

Бяжыць жыццё і я прыскокам

За ім імкнуся паспяшыць.

Дзе напралом, дзе проста бокам –

Каб толькі бег не супыніць.

Кудысь спяшаюся, ірвуся:

Там трэба скончыць, тут пачаць.

Чаму, вар’ятка, я смяюся,

Калі мне хочацца крычаць?

1999 г.

 

 

Каму якая світа

 

Нясём свой лёс, як тую світу,

Што кроіў нам кравец наспех.

Яна для кожнага пашыта

Каму ў слату, каму на смех.

Адным адзенне для лагоды –

І модны стыль, і добры крой,

Не муліць пахі дых свабодны,

Пала гуляе з паліной.

Другім жа рыза, як на скруху,

Паўзе з пляча чужы памер,

Ірвуцца гузікі пры руху,

Цярэ патыліцу каўнер.

Трашчыць па швах сукно слабое,

На лаце лату не злічыць.

Эх ты, быццё маё рабое,

Як мне з табой да скону жыць?

Як несці лёс мой чалавечы

І не нацерці мазалёў?

Спаліць бы світу гэту ў печы

І распачаць усё наноў.

Мне б па маёй пашыць фігуры

Убор карункавы ў бантах,

Ды ўжо гатовы на хаўтуры

Смяртэльны крыў пакрыць мой прах.

1999 г.

 

 

Падаюць яблыкі

 

Падаюць яблыкі долу,

Мякаць саспелую б’юць,

Дзеці да горкай аскомы

Паданкі смачна грызуць.

Яблыня здатнай кабетай

Шчодра плады раздае,

І раздабрэлае лета

У ліпеньскім садзе пяе.

 

 

Смерть Алёши

 

На дорогу бросили ребёнка,

Как щенка бездомного на снег.

В чёрной шубке, в стареньких валёнках

В чистом поле плачет человек.

В темноту кричит в испуге: «мама!»,

А из глаз слезинки по щекам.

Знал ли он, несчастный, замерзая,

Что нарочно был оставлен там?

Что обузой стал трёхлетний мальчик

Для весёлых маминых забав?

В рукавичке леденеет пальчик,

А младенец плакал и кричал.

Вытирая носик рукавами

Топчется на месте, голося.

Воротник промерз его слезами

И ко лбу пристыли волоса.

В ужасе свои глотая слёзы,

Весь дрожа глядит по сторонам.

Может быть вернётся мама всё же?

И ребёнок топает в туман.

Упадёт, споткнувшись, на животик

Прямо в снег заплаканным лицом

И орёт, открыв озябший ротик,

Но не слышит крик его никто.

Неуклюже ножки поднимая

Пробует малыш обратно встать,

Но уставший, мокрый, умолкает,

Закрывает глазки, хочет спать.

… подобрали мальчика на зорьке,

Полумёртвый он еще дышал.

Не смогли спасти ребёнка только.

Слишком долго он в снегу проспал.

И записка найдена в штанишках,

Что его алёшею зовут.

И на гроб десятка для сынишки,

Если мальчугана не спасут.

Женщины, как мать я заклинаю:

Не бросайте в стылый снег детей,

Пусть они с сережками играют

На коленях матери своей.

1992 г.

 

 

Ты не схацеў

 

Ты не схацеў, каб я цябе любіла.

Засох у роце водару глыток.

Блакітнай шпількай рыфмы у радок

Я ўсе свае пачуцці прышпіліла.

Ты не схацеў – а я і не прасіла,

І жменямі на рану клала соль.

Каб знаць ты мог – які нясцерпны боль

Я на павеках змораных насіла!

Ты не схацеў. Я згодна адступіла,

Ламаючы свайго кахання бэз.

Навошта так агнём гарыць парэз?

За што цябе я толькі палюбіла?!

1999 г.

 

 

Не было

 

Я кусаю вусны да болю:

Можа гэта мне толькі сніцца –

Мы бяжым напрасткі па полю,

На якім зацвіла пшаніца.

Па мяжы дурнап’яняць зёлкі.

Я да іх ад цябе ўцякаю.

Дагані мяне, любы, толькі,

На руках данясі да краю.

Я спяшаюся вуснам верыць.

Я стрыножу тваю волю.

Нам лагодна калоссе сцеліць

Сарамлівае наша поле.

Можа гэта мне толькі сніцца?

Я кусаю вусны да болю –

Не было ніякой пшаніцы,

Бо цябе не было ніколі.

1998 г.

 

 

Оксана

 

Хоронили девушку весною,

Плакала, рыдала вся семья.

Утро, окропленное слезою,
Золким ветром било по глазам.

Красный гроб поставили на плечи,

Понесли, сжимая кулаки.

Треплет локон на усопшей ветер

Со щеки на щёку, со щеки.

Тело, не познавшее блаженства,

Будет ныне предано земле.

Никогда не быть уже невестой

Этой юной деве на орде.

А в селе соседнем пляшет свадьба,

Говорят, жених хорош собой.

Там о смерти, видимо, не знают,

Пьют за счастье, не за упокой.

Вот уже покойницу целуют,

Слёзы льются, льются как поток.

Вот подносят крышку гробовую,

Горсть гвоздей, да черный молоток.

Но взгляните – кто это по полю

Напрямик бежит, не чуя ног,

Бледный, с непокрытой головою,

К пиджаку приколотый цветок.

Наклонясь над телом бездыханным

Что-то шепчет в мертвое лицо.

– Ты прости, прости меня, Оксана! –

Вдруг в толпу рыданье донесло.

 

 

Вечер

 

Зимний вечер тихо-тихо

Сквозь стекло вползает в дом

И луна, как сторожиха,

Нависает над селом.

Прячет пальцы зябкий вечер

Под девичий сарафан.

У камина греет плечи,

Сбросив шляпу на диван.

Расстилает плащ узорный

На истоптанный порог

И как-будто раб покорный

Задремал у женских ног.

1995 г.

 

 

Кастрычнік

 

Вецер хмары наганяе,

Пыл з дарогі размятае,

Зашчаміўся між бяроз,

Барадой сівой затрос.

Стогне нема і раве,

Маладое лісце рве.

І злуецца, і хрыпіць,

Гнеў яго не супыніць.

Цягне з сілай бараду,

Топча пятамі траву.

Цяжка верту паміж дрэў,

Біўся ён, пакуль самлеў.

Ціха споўз у канюшыну

Под чырвонаю каліну,

Ды заплакаў у знямозе

На пясочак пры дарозе.

А рамонкі белым ротам

Тыя слёзы п’юць пад плотам.

1994 г.

 

 

Восенька

 

Восень раніцай устала,

Чаю з мёдам напілася,

Фартух новы падвязала

І за справу прынялася:

Жыта зжала па снапочкам,

Ды на сонцы пасушыла,

Пасцяліла лён родочкам,

Буракі ў капец зарыла.

Цэлы дзень на сенажаці

Варушыла з ветрам сена,

Гарбузы паднесла к хаце,

Перавеяла насенне.

Мех капусты пакрышыла,

Ручнікоў сундук наткала,

На вячэру масла ўзбіла,

Жоўтых дранікаў надрала.

Выпівала квас і брагу

З паўлітровага збаночка

І вішнёвую кулагу

Смакавала з чарапочка.

А затым яна на печы

Падрамала, абамлела,

На чарэні грэла плечы

Аж пакуль не пацямнела.

Потым выйшла за парогі,

Ціха веснічкі прыкрыла,

На пагоркі і дарогі

Слой туману пасцяліла.

Паміж дрэў яна гуляе,

Лісце пэнзлікам фарбуе.

Толькі елак не чапае –

Белых рук сваіх шкадуе.

1995 г.

 

 

 

Трыялет

 

Я сню цябе у сне маім бясконцым,

Мне сніцца неба, бераг і рака;

Мы на пяску ўдваіх ляжым на сонцы

І на шчацэ маёй – твая рука.

Я трызню вуснаў прагных цалаванне

І мрою пальцаў нашых унісон.

На жаль, я толькі сню маё каханне,

Шкада, што гэта проста доўгі сон.

1999 г.

 

 

Толькі ты

 

Сагрэў мяне гарачы промнік,

На косы стомлена прылёг

І вецер, быццам палюбоўнік,

Пяшчотна трэцца каля ног.

Нецерпяліва, як спакусу,

Рве сарафан з маіх плячэй,

Асмяглыя цалуе вусны

І студзіць жар маіх грудзей.

Раўнівы ветрык замірае,

А потым з новай сілай зноў

Ён сціплы промнік праганяе

З маіх нагрэтых валасоў.

Ды я таго не заўважаю,

Навошта рэўнасць мне яго?

Я аднаго цябе кахаю

І болей, болей нікаго.

1998 г.

 

 

Чужы

 

Я цябе не кахала, не,

Ты тым больш не любіў мяне.

Што ж нас разам дваіх стрэла,

Ці віно, ці чужое цела?

Ты запоўную чарку піў,

Цалаваў і мой слых маніў.

Так прыемна нутро грэла

І віно, і чужое цела.

Солад хмелю не ў чарцы той,

Проста добра было з табой.

Каб я шанец яшчэ мела

Зноў тваё адчуваць цела!

Я цябе не кахала, не,

Ты там больш не любіў мяне.

Нас абоіх тады стрэла

Не віно, а чужое цела.

 

 

 

Я прызнаюсь табе ў каханні

 

Я прызнаюсь табе ў каханні,

Гарсэт пачуццяў разбарсаўшы.

Заплюшчыў вочы вечар ранні,

На плечы рукі мне паклаўшы.

Майго шаптання склад нязграбны

На гронках бэзу завісае,

І нехта жорсткі і нахабны

Гарсэт шнуроўкай заціскае.

Усё тужэй аборка душыць

Уздых апошняга жадання.

Калі начніца зоркі сушыць,

Я прызнаюсь табе ў каханні.

 

 

 

Все зря

 

Посмотри, как слезно капли плачут,

Разбиваясь в брызги о песок.

Травы мокрый звон дождинок прячут,

На лету хватая пресный сок.

Собирают влагу лепестками,

Утирая их цветным платком,

Резкий ветер сильными руками

Гладит поле теплым утюгом.

А когда гроза угомонилась,

На траве остался след седой.

… Как бы часто я тебе не снилась –

Все прольется пресною водой.

 

 

 

Жанчына пад дажджом

 

Капаюць, падаюць кроплі,

Ліпеньскі лівень шуміць,

А басанож па дарозе

Лёгка жанчына бяжыць.

Туфлі на тонкім абцасе

Зняла рашуча рукой

І ў падагрэтыя лужы

З ганку ступіла нагой.

Неба пужае маланкай,

Румзаюць хмары наўзрыд,

Стан гэтай босай жанчыны

Той аздабляў краявід.

Лёгшы на мяккія грудзі

Шалік празрысты прамок.

Капаюць, падаюць кроплі,

Спёку збіраюць са шчок.

 

 

Туман вайны

 

На Чачэрск упалі туманы,

Засцялілі травы і курганы.

Сёння, праз паўвека ад вайны,

Плачуць над магілай ветэраны.

 

Падае з вачэй салдата соль

На чароты берага крутога

І праносіць Сож цячэннем боль

Да ускраін Гомеля старога.

 

Ранкам у прыцішаны спакой

Над зямлёй жалобна крыкнуць гусі

І плыве бурліваю ракой

Слава пераможнай Беларусі.

 

І як раз таму стаяць яны

Ля магіл сівыя ветэраны,

Каб не засцілаў туман вайны

Вочы, рэкі, травы і курганы.

1999 г.

 

 

Ночь

 

Шаловливый ветер гладит мои плечи,

Прячется под юбку, лезет в рукава

И дрожат на небе звёзды, словно свечи,

Да кричит за полем дикая сова.

В голубой накидке, вышитой огнями,

Опустилась сверху ночь на облаках,

Распустила косы чёрными кудрями,

Зацепился месяц тонкий в тех косах.

В серебристой сумке принесла дурмана,

Окропила зельем избы и людей.

Напустила в травы жидкого тумана

И живые сказки шлёт для малышей.

По углам и щелям сажей посыпала,

Бахрамой на липы нанизала тень,

Покрывалом тёмным луг запеленала,

В мягкие перины уложила день.

И с ладошек влажных стряхивала дрёму

На кусты и крыши, да на гнёзда птиц,

Чтобы сон к рассвету рассосал истому

И с копыт, и с крыльев, и с усталых лиц.

Долго ночь бродила, калыбели пела,

Укрывая шалью сумрочную сад,

У моей калитки на скамье сидела,

Сглатывая с яблонь спелый аромат.

Запылила ноги по сухой дороге,

Изорвала туфли, стёрла каблуки,

По крутым оврагам утомила ноги

И ушла неслышно поправлять чулки.

1993 г.

 

 

Белы Бусел

 

Кружыць бусел над хатай паволі,

Пух збівае з кудлатай таполі,

І ляцяць парушынкі на бровы,

Нібы ў ранак сняжынкі зімовы.

Б’е крылом над ярынаю птушка,

Дзе жартуе з калінай ігрушка,

Ды знарок яе кветкі ламае,

І вакол на палеткі шпурляе.

Коліць бок ганарыстай князёўне,

Бо зайздросціць квяцістай кароне.

І буслу, што над кручай застыне,

Тых пялёсткаў пахучых падкіне.

Мо таму праз вякі ў беларусаў

Белы снег, ручнікі і абрусы.

1999 г.

 

 

На рабіне

 

Да рабіны неяк раз зімою

Яркагруды гіля прыляцеў,

На галінку тонкую прысеў

І лісліва гутарыць ён з ёю:

– я ляцеў не дзень і не гадзіну,

У мясцнах розных пабываў,

А такую стромкую рабіну

Я яшчэ нудзе не сустракаў.

Белы снег на вас нібы сукенка,

Ягады, як пацеркі гараць…

Вы дазвольце, пекная паненка,

Гэтых бубак мне пакаштаваць.

Клюнуў раз, другі, чацвёрты, шосты,

То з адной галінкі, то з другой,

Ці то ўніз павісне галавой,

Ці на верхавіну скокне проста.

Наглытаўся гіля з галадухі

Мёрзлых ягад аж да гаркаты,

І памчаў у гушчу завірухі,

Што трапала рэдкія кусты.

На марозе колкім дрэва стыне,

Лопаецца крохкая кара.

Нібы тыя грудзі снегіра

Разгарэлісь гронкі на рабіне.

1999 г.

 

 

Лето

 

Качает тишину в зелёной лапе,

Как в гамаке, малиновый июль,

Рассыпавшись паречкой по канапе,

Отхлопотав за день среди кастрюль.

Я сяду у открытого оконца,

Впуская в хату эту тишину.

Пока, ложась в постель, зевает солнце,

Я воздуха остывшего вдохну.

Я руки потяну в густой потемок,

Пускай усталость с пальцев слижет мрак.

Балует ветер веткой, как котенок,

И сад переоделся в черный фрак.

Сползает на плечо моё прохлада,

За грудь и шею щиплет ноготком

И падающих яблок серенада

По крыше разгулялась босиком.

Кузнечики, засев под лопухами

Стрекочут в ухо дремлющему псу

И сумерки молочными руками

Сбивают в травах свежую росу.

Как барышня, кокетливая мята

С избытком надушила кружева…

И так вот от рассвета до заката

Нас нашей жизни  мелют жернова.

1993 г.

 

 

Полюбил метелицу мороз

 

Полюбил метелицу юную мороз,

В санях позолоченных в лес ее увез.

Перед строгой бледностью устоять не смог,

От любви безумствия пал у милых ног.

Перламутром инея платье ей сколол,

Ледяными пальцами отвернул подол…

Вздрогнула метелица, гордо отступив,

И от рук безудержных бросилась в кусты.

Гребешок серебряный в снег сорвался с кос,

Растрепало волосы о кору берез,

Об иголки мерзлые в пух изорвала

Меховые варежки, шубки рукава.

Голубыми хлопьями снега рвется плед,

Легкий шлейф малиновый заметает вслед.

Мягкими снежинками закружила вглубь

От студеной нежности и колючих губ.

Так теперь и водится – ходят они врозь:

Впереди метелица, а за ней мороз.

Издали любуется тонкой красотой

И морозит след ее коркой золотой.

1993 г.

 

 

Другі бок кахання

 

Кажуць, што каханне – гэта цуда,

Светлае святое пачуцце,

Толькі гэта д’бал, гэта – юда

І калекі тонкае ныццё.

Старая кульгавая вядзьмарка

З вастрынёй клыка замест зубоў

Цела разрывае  на кавалкі

І хапае прыгаршнямі кроў.

Гэта шматгаловая пачвара

То агнём, то дымам абдае,

Сквапная, пражэрлівая скнара

Рве душу і волі не дае.

Сцісне шыю, быццам абцугамі,

На павекі смутак накладзе,

Давіць лоб пякучымі рукамі,

Праз туман да бездані вядзе.

Мы даўно свядома разумеем,

Што ў запале поўняю згарым,

Ды ад болю збавіцца не смеем

І ў прадонне з радасцю ляцім.

1999 г.

 

 

Поцелуй в поцелуй

 

Ночь опустит глаза

И накинет вуаль

На черемухи тонкой ресницы,

Я ступлю за порог

И развею печаль,

Пусть туманом она растворится.

Где жасминовый чад,

Где тугая сирень

Пудрит нос и букеты качает,

Ты взволнован стоишь,

А влюбленная тень

С подорожником в прятки играет.

Я тебя обниму,

Губы дрогнут в ответ,

С плеч горячих косынка сорвется.

И умолкнет сверчок,

Оборвав свой сонет,

И смущенно луна отвернется.

Где-то в небе погаснет комета,

Это полночь для нас

Счастье в косу плетет,

А у ног расстилается лето.

Поцелуй в поцелуй,

На ладони ладонь,

Сердце к сердцу, к коленям колено,

Волоса в волоса,

Как огонь на огонь,

Мы в хмели добровольного плена.

Осыпает заря

Перламутры на клен,

Моет росами пятки свиданью.

Если кто-то хоть раз

Был безумно влюблен,

Тот узнает любовь по дыханью.

1998 г.

 

 

Увези меня

 

Позови меня в поле, позови меня в рожь,

Разбуди в моем теле позабытую дрожь.

Увези меня к солнцу, где ромашки в лугах

И спокойно стрекозы крылья жгут на цветах.

Где гвоздики румянят ярко щеки, смеясь,

И щекочет их шеи лебеда, наклоняясь.

Увези меня к яру в сок травы молодой,

Где паук в паутине и цветет зверобой.

Увези меня к речке или в лес увези,

Где под папороть прячет ель колени свои.

Где в высоком молчанье даже лист не дрожит

И смола, выступая, ароматом пьянит.

Там горячие губы, будто сладкую кровь

Из густых поцелуев жадно выпьют любовь.

Там в тени гибких сосен, вдалеке от дорог

Упадут наши руки на нетронутый мох…

Позови меня в поле, позови меня в рожь,

Разбуди в моем теле позабытую дрожь.

1994 г.

 

 

Да IV фестывалю беларускай ”полькі”

 

Чацверты раз чачэршчына мая

Гасцінна свята “полькі” сустракае,

У захапленні шчырая зямля

Яе пяшчотай матчынай вітае.

Як панначка, у тканы андарак

Прыбралася сягоння гэта свята,

Тут кожны трэці блізкі ці сваяк,

Тут знойдзеш ты і родзіча, і брата.

Агонь душы паходняй дабрыні

Нам тыя перапевы запалілі,

І бацькаўшчыны нашай карані

Тут парасткі зяленыя пусцілі.

Калі напеўна песні чарадой

Па сэрцу праплываюць, быццам гусі,

Я ганаруся спадчынай маей,

Народам беларускім ганаруся.

У розны час, ва ўсякія вякі

Мы годнасці мужыцкай не гублялі,

Няхай жа сення таньчаць землякі,

Каб заўтра іх нашчадкі танцавалі.

Няхай у беларусаў сіл стае,

Няхай гучыць радзімая гаворка.

Мы будзем жыць, пакуль у круг вядзе

Старая, маладая наша “полька”!!!

1999 г.

 

 

“ П О Л Ь К А ”

 

Раздурэлась наша "Полька",

Разгулялась, разышлась,

Быццам з кумам брагі горкай

Маладуха напілась.

Гарманіст мяхі цягае,

Бубен бляшкамі гудзе,

"Полька" таньчыць запрашае

I сама на круг ідзе.

Шамаціць на бабе блуза

I спадніца ў шэсць кліноў,

Клуб дрыжыць, трасецца пуза,

Разлілась па целу кроў.

Весялей лупіце, ногі,

Па мясцінах па худых,

Заўтра вам таптаць дарогі,

Сення ж — біце за траіх!

I не леняцца — працуюць

Плечы, локці і чубы.

Хай усё жыццё красуюць

"Полька", чарка, хлеб і мы !!!

1999 г.

 

 

Апоўдні

 

Ціха ліст кляновы закружыўся,

На маю далонь павольна сеў,

Нібы промняў сонечных напіўся,

Ды ад таго мёду пажаўцеў.

Томны поўдзень белую галубку

Агарнуў цяплом, як ухажор

I тужліва восень дзьме ў дудку,

Вераснёўскі граючы мінор.

1999 г.

 

 

Не трэба слоў

 

Ты гаварыў — не трэба слоў

І я нічога не казала,

Але міжволі зноў і зноў

Твайго прызнання дажыдала,

А ты напружана маўчаў,

Як я твае кранала скроні

І толькі вочы апускаў,

Мае цалуючы далоні.

Я вуснам верыла тваім

I цішыні твайго маўчання.

Ды раптам ты змахнуў той дым,

Што называла я каханнем.

1999 г.

На парозе

 

Ты адпяні душы сваёй фіранку

I праз акно кахання паглядзі:

То ж гэта я адна стаю на ганку.

Дай мне руку — у хату правядзі.

Дазволь ступіць на белыя масніцы

I скалыхнуць дыханнем цень імжы.

Цалуй мне вусны, плечы, завушніцы

I на руках шаленства закружы.

Я да грудзей тваіх прымкну ў пакоры.

Пусці мяне ў натоплены пакой ...

А ты ў адказ шчыльней зашморгнуў шторы

І не заўважыў постаці маёй.

1999 г.

 

 

Мова беларуска

 

Дзе па сцежцы гразкай,

Дзе па сцежцы вузкай,

Ходзіць, як жабрачка,

Мова беларуска.

На плячах гарсэта

Выцвіла ад сонца.

Стукае кабета

Ціхенька ў ваконца.

Просіцца нябога

Да чужой хаціны.

Ёй не трэба многа —

Хлеба ды лучыны.

То яе вітаюць,

Як сваю радзіну,

А часцей таўхаюць

Кулаком у спіну.

Пазбівала ногі

Да крыві сястрыца,

Ёй з глухой дарогі

Недзе прытуліцца.

Ганьбу, як гарбату,

Выпівае горка.

Не да сэрца брату

Родная гаворка.

Свайго дзеда мову

Беларус гвалтуе

I яна ў панёве

Па зямлі вандруе.

Мы жывём даволі

I не знаем самі,

Што па ўласнай волі

Сталі жабракамі.

1999 г.

 

 

Осеннйй аромат

 

Осеннего ликера аромат средь

Жёлтых листьев города струится,

Глотаю жадно этот шоколад

И не могу им досыта напиться.

Остановлюсь на миг передохнуть, —

Ведь выпито и так уже не мало,

А губы просят хоть ещё чуть-чуть

Отпить огня из чистого бокала.

Хмельное горько-сладкое питьё

Ударило в висок и опьянило

И этого бальзама забытьё

Так сердцу растревоженному мило.

Наверное, напиток дивный сей

Настоен на скупых цветах газона,

На тонких каплях утренних дождей

Короткого осеннего сезона.

1999 г.

 

 

♦ ♦ ♦ ♦ ♦

 

Як бы мне навучыцца любіць.

Выбачаць і падман, і халоднасць,

На бяздумнасць крытычнай не быць,

А цяпло праяўляць і лагоднасць?

Як у спешы папрок не кіднуць,

Не звяртаці на кпіны ўвагі,

Моўчкі крыўды расолу глынуць

I не класці каханне на вагі?

Як змагчы не ісці раздарожжам,

Каб не сталася колка нагам? ...

Толькі той навучыць мяне можа,

Хто навучыцца гэтаму сам.

1999 г.